Loading color scheme

Ο Questlove και το Καλοκαίρι της Soul

in SOUL

 To σύντομο σημείωμα του Δημήτρη Λιλή και η εκπομπή - αφιέρωμα στο “Summer Of Soul” του Μάκη Μηλάτου μας υπενθυμίζουν ότι δεν προέκυψε “τυχαία” το Oscar καλύτερου ντοκιμαντέρ.

Ακόμα και με τον Ομπάμα στη θέση του προέδρου, οι κλειδοκράτορες πίσω από τα θεάματα της Αμερικής αδυνατούσαν να αποδώσουν τα όσα εύσημα δικαιωματικά ανήκαν στη σπουδαία κουλτούρα και πολιτιστική κληρονομία των μαύρων. Από την επί χρόνια αστοχία των βραβείων Grammy να αποδεχτούν τη ραπ και το hip hop ως φόρμες σύγχρονης ποπ μουσικής, μέχρι την αρχική “δυσκολία” ή την αδικαιολόγητη καθυστέρηση των  Oscar στο να βραβεύσουν “μαύρους” σκηνοθέτες, ηθοποιούς και συντελεστές πίσω από παραγωγές που είχαν προφανώς πολύ μεγαλύτερη επίδραση από blockbuster επιπέδου “Black Panther”, όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στις δύο κυρίαρχες μορφές τέχνης (σινεμά και μουσική) απορούσαν με τα κριτήρια που κατά καιρούς επικαλούνταν οι θεσμοί προκειμένου να τους εξασφαλίσουν μια θέση στις mainstream αγορές.

Μέχρι και τη χτεσινή απονομή των βραβείων Oscar. Εκεί, χωρίς να συνδέεται απαραίτητα με την τραγωδία και το “Black Lives Matter” κίνημα που συνόδευσε τη δολοφονία του George Floyd ή το “σχεδόν τέλος του κόσμου” που έφερε η COVID πανδημία, οι ακριβοθώρητοι θεσμοφύλακες του πολιτισμού, ξαφνικά αποφάσισαν ότι ήρθε η στιγμή να αποκαταστήσουν το δίκιο και να φέρουν τη μαύρη κουλτούρα στο επίκεντρο του μαζικού ενδιαφέροντος, δηλαδή εκεί που έτσι και αλλιώς “υπόγεια” βρισκόταν, επηρεάζοντας ποικιλοτρόπως τις συνειδήσεις αρκετών ανθρώπων σε κάθε γωνιά του πλανήτη. 

Οι αριθμοί, τα βραβεία και οι εκδηλώσεις σεβασμού στους σύγχρονους συνεχιστές του έγχρωμου πολιτισμού πριν καλά συμπληρώσουμε το πρώτο τρίμηνο του 2022 προκαλούν εντύπωση για τα πολιτιστικά πρότυπα όπως μας τα παρουσίαζαν μέχρι τώρα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η “αλλαγή πλεύσης” που ξεκίνησε με τον Dr. Dre και το West Coast παρεάκι του στο περίφημο Super Bowl show χτες, συνεχίστηκε με δύο μαύρους κινηματογραφικούς αστέρες να δίνουν την παράσταση που θα μείνει στην ιστορία ως το σκαμπίλι των Oscar,  τον Will Smith να παίρνει σπίτι το αγαλματάκι του πρώτου ανδρικού, την Beyonce να παίζει στην performance της το soundtrack του King Richard στην έναρξη των βραβείων και, επιτέλους, τον Ahmir Thomson a.k.a Questlove να δικαιώνεται για το γεγονός ότι μια ολόκληρη ζωή ευαγγελίζεται τη μουσική κουλτούρα που τον μεγάλωσε. Το ντοκιμαντέρ Summer Of Soul όχι μόνο απέσπασε το Oscar στην ανάλογη κατηγορία, αλλά έφερε στην επιφάνεια τη δράση τουλάχιστον δύο σημαντικών ανθρώπων για τη μαύρη μουσική κουλτούρα.

Ο σκηνοθέτης Questlove, είναι πολλά περισσότερα για τους μελετητές του Αμερικάνικου urban ήχου ενώ ο συμπαραγωγός του στο φιλμ, Joseph Patel, ινδοαμερικανικής καταγωγής έχει ουκ ολίγα παράσημα από τη θητεία στους δημοσιογραφικούς κύκλους της Νέας Υόρκης και όχι μόνο. Με προϊστορία σε υψηλόβαθμες θέσεις μέσων όπως το Mtv, το Fader, το Vice και πρόσφατα το Vevo, οι γνώσεις του γύρω από την ιστορία και την εξέλιξη της “μαύρης μουσικής” υπήρξαν απαραίτητες για τη δημιουργία του Summer Of Soul, του ντοκιμαντέρ που πρακτικά, σφραγίζει την εμμονή του σκηνοθέτη Questlove να συλλέγει και να καταγράφει επιμελώς οτιδήποτε έκανε παγκόσμιο αυτό τον ήχο.

Κατά κόσμον Ahmir Khalib Thompson, γεννημένος το 1971 στη Φιλαδέλφεια, ντράμερ μόλις από τα πέντε του στο πλευρό του πατέρα του και φημισμένου doo woop ερμηνευτή Lee Andrews, μεγάλωσε με αξίες τέτοιες που να δικαιολογούν τη συγκίνηση κατά τη χτεσινοβραδινή βράβευση, ενώ λίγο μετά την εφηβεία του, ίδρυσε τους Roots, το γκρουπ που κατάφερε να ενσωματώσει τον χειροποίητο ήχο των φυσικών οργάνων στις hip hop παραγωγές και να κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση την ίδια εποχή που το grunge και το εναλλακτικό ροκ μεσουρανούσαν.

Μερικές εκατοντάδες λέξεις είναι λίγες για να αποτυπώσουν την ασταμάτητη καλλιτεχνική και επιχειρηματική δράση ενός τύπου που σε ένα χαλαρό τρίμηνο της ζωής του μπορεί και να μετράει παραπάνω από 12 επαγγελματικές ασχολίες. Σαν ντράμερ των Roots και κατά συνέπεια του εμβληματικού τηλεοπτικού show του Jimmy Fallon, υποχρεούται να περνάει τουλάχιστον 4 απογεύματα την εβδομάδα στα στούντιο του NBC, αλλά πρακτικά ο χρόνος φαίνεται να μην τον περιορίζει ποτέ. Βασικός παρουσιαστής στο άκρως ενδιαφέρον Questlove Supreme podcast, συγγραφέας τουλάχιστον ενός βιβλίου το χρόνο με πιο πρόσφατα τα Music Is History του 2019 και το Creative Quest το 2018 και το “Something To Food About” πίσω στο 2016. Η σχέση του με το φαγητό είδε και την σύνδεση του με το σύντομο επιχειρηματικό πλάνο του “Hybird” κοτοπουλάδικου στο Chelsea Market της Νέας Υόρκης το 2013 και συνεχίστηκε με τα περίφημα Food Salon που διοργάνωνε στο διαμέρισμα του. Εξακολουθεί να τρέχει ετησίως το The Roots Picnic Festival στη Φιλαδέλφεια και πέραν από μουσικός επιμελητής και παραγωγός του Broadway musical “Hamilton”, διδάσκει μουσική παραγωγή σε ιδρύματα όπως το Clive Davis Institute of Recorded Music στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Άλλωστε θα έχει για πάντα σαν σημείο αναφορά στο μουσικό του background, τη θέση του βραβευμένου με Grammy παραγωγού και την ιστορία του μιας εντυπωσιακής και διαχρονικής σκηνής με την υπογραφή της ομάδας Soulquarians σε άλμπουμ αριστουργήματα για ονόματα όπως Common, D’Angelo, Jill Scott,  Erykah Badu, Bilal και John Legend μεταξύ άλλων.

Η δε συλλογή του από βινύλια και μουσικές εκδόσεις τον κατατάσσει επί δεκαετίες στη λίστα με τους επιδραστικούς Αμερικανούς djs ειδικά σε special events, ενώ εξακολουθεί να στήνει αυτοσχέδια “soul train” parties σε μέρη όπως το Brooklyn Bowl. Μάλιστα ένα πολύ ενδιαφέρον και επιμορφωτικό αρχείο από online dj set δημιουργήθηκε στο κανάλι των Roots κατά τη διάρκεια της πανδημίας από τα πολύωρα instagram live dj set του.

 

Ήταν κάπως αναπόφευκτο λοιπόν, ο άνθρωπος που μεταξύ άλλων ξεκίνησε το μουσικό portal okayplayer.com για να αναδείξει την εναλλακτική urban σκηνή σεβόμενος την ιστορία του “μαύρου ήχου”, να γίνει ο τελικός αποδέκτης όλου του μαγνητοσκοπημένου υλικού από το περίφημο “Πολιτιστικό Φεστιβάλ του Χάρλεμ” όπως αυτό συνέβη το καλοκαίρι του 1969, αλλά που μέσα στα χρόνια σχεδόν κανένας δεν θυμόταν ότι συνέβη. Κρυμμένο για παραπάνω από μισό αιώνα κάτω από τη φήμη του θρυλικού Woodstock, αυτό που οι μύστες ονόμαζαν ως “Woodstock της μαύρης μουσικής”, ήρθε στα τέλη του 2021 στην επιφάνεια, μέσα από την επιμέλεια του Joseph Patel και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Questlove να μας υπενθυμίσει 6 ιστορικές μέρες και νύχτες στο Χάρλεμ όπου ονόματα όπως οι B.B King, Μαχάλια Τζάκσον, Sly and the Family Stone (σε μια συναυλία που περιφρούρησαν οι Μαύροι Πάνθηρες!), Stevie Wonder, Nina Simone και δεκάδες άλλοι εμφανίστηκαν σε σύνολο άνω των 300 χιλιάδων θεατών.

Το δελτίο τύπου κάνει λόγο για το καλοκαίρι «που πέθαναν οι νέγροι και γεννήθηκαν οι μαύροι», μια φράση που με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσε να παραμένει επίκαιρη αν δεν ήταν η μαζική αποδοχή που φαίνεται να επιφυλάσσουν όχι μόνο οι θεσμοί αλλά και η ίδια η αμερικάνικη κοινωνία τώρα που βλέπει επιτέλους, ένα σημαντικό κομμάτι από την “άγνωστη” (μα τόσο σημαντική) μέχρι τώρα κουλτούρα της να δικαιώνεται.

Επιπλέον, με το βάρος που έχει ο λόγος αλλά και η θέση του Μάκη Μηλάτου, δηλαδή του δικού μας “παρατηρητή μουσικής ιστορίας”, τα νέα της βράβευσης του Summer Of Soul στην κατηγορία του καλύτερου ντοκιμαντέρ, αποτελούν μια καλή αφορμή για να θυμηθούμε ξανά το αφιέρωμα του με τους καλλιτέχνες που εμφανίζονται ή συνδέονται με το ντοκιμαντέρ περίπου ένα χρόνο πριν, στα πλαίσια εκπομπών του avopolisradio.gr

 

 

Ανανεώνεται κάθε Παρασκευή:

Ακούστε τη λίστα στο Spotify

 
 
 

poweredbymixcloudpro