Loading color scheme

Σχετικά με τους Cocteau Twins

Ο Βαγγέλης Κυριακάκης ξεσκονίζει τη δισκογραφία της θρυλικής τριάδας από τη Σκωτία και διαλέγει τις αγαπημένες του στιγμές 

Cocteau Twins, σκωτσέζικο post-punk/ethereal/dream pop συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1981 στο Grangemouth του Falkirk και διαλύθηκε το 1997. Αυτό είναι ένα πολύ σύντομο βιογραφικό σημείωμα για αυτό το υπέροχο σχήμα, και εδώ που τα λέμε δεν χρειάζονται και παραπάνω στοιχεία, καθώς η ίδια τους η μουσική μιλά από μόνη της και λέει πολλά παραπάνω. Στο podcast που ακολουθεί, δηλαδή και στα 53 ολόκληρα λεπτά αυτού, μπορείτε να ακούσετε μια συνοπτική αλλά πολύ ουσιαστική ηχητική απεικόνιση του έργου τους από τον πρώτο τους δίσκο το 1982 έως το καταληκτικό τους άλμπουμ το 1996. Επικουρικά ακολουθεί μια μικρή παρουσίαση των 8 studio albums τους

 

1. Garlands (1982, 4AD)

Συνδυάζοντας ιδανικά το post punk με το dark-wave και την ονειρική pop και με τις οξύτατες κιθάρες να χορεύουν πάνω από τους ήχους του drum machine, οι Cocteau Twins παραδίδουν το ιδανικό ντεμπούτο άλμπουμ.

 

 2. Head Over Heels (1983, 4AD)

Περισσότερο πειραματικό από το Garlands και συνάμα λανθάνουσα μελωδικό, το sophomore album του συγκροτήματος είναι μια καλλιτεχνική άσκηση «βρώμικης αιθεριοσύνης» καθώς θέτει τις βάσεις για αυτό που ονομάστηκε shoe-gaze.

 

 3. Treasure (1984, 4AD)

Για πολλούς το magnum opus των Cocteau Twins, φλερτάρει περισσότερο με το new wave από τα προηγούμενα άλμπουμ ενώ οι ερμηνείες της Elizabeth Fraser χτίζουν -ως συνήθως- ηχοτόπια βγαλμένα από τον κόσμο των ξωτικών.

 

 4. Victorialand (1986, 4AD)

Ο πλέον αιθέριος δίσκος του σκωτσέζικου γκρουπ, το ακούς και νιώθεις έλλειψη βαρύτητας ενώ οι κιθάρες του Guthrie και η φωνή της Fraser σου “χαϊδεύουν” στοργικά το κεφάλι. Ακούγοντας αυτόν τον δίσκο δεν μπορείς παρά να νιώσεις ότι όλα θα πάνε καλά τελικά.

 

 5. Blue Bell Knoll (1988, 4AD)

Ίσως το πιο “ισορροπημένο” album των Cocteaus, φλερτάρει διακριτικά με το indie ενώ οι κιθαρισμοί του Robin Guthrie, οι μπασογραμμές του Simon Raymonde και τα φωνητικά της Liz Fraser δένουν τόσο αρμονικά που αδυνατείς να φανταστείς το ένα στοιχείο δίχως την παρουσία του άλλου.

 

 6. Heaven or Las Vegas (1990, 4AD)

Προσωπικό αγαπημένο του γράφοντα, το Heaven or Las Vegas είναι το υπέρτατο “μάθημα” dream pop “αριστουργηματοσύνης” (αν θα μπορούσε να υπάρχει τέτοιος ορισμός τέλος πάντων). Ένα κομψοτέχνημα που δεν μπορεί να λείπει από καμιά δισκοθήκη.

 

 

 7. Four-Calendar Café (1993, Fontana)

Το πρώτο από τα δύο μοναδικά άλμπουμ που ΔΕΝ κυκλοφόρησαν υπό την σκέπη της 4AD, το Four-Calendar Café βρίσκει την Elizabeth Fraser ερμηνευτικά πιο γήινη από ποτέ χωρίς, όμως, να χάνει γραμμάριο από την καθηλωτική γοητεία της και τους Cocteau Twins συνολικά να δένουν την ονειρική και την ανεξάρτητη pop με τον απόλυτο τρόπο.

 

 8. Milk & Kisses (1996, Fontana)

Το κύκνειο άσμα των Cocteau Twins διατηρεί το στοιχείο της έκπληξης που επιφυλάσσει το συγκρότημα από άλμπουμ σε άλμπουμ ενώ κατορθώνει, ως συνήθως, να διατηρεί αυτό το μοναδικά ξεχωριστό Cocteau χαρακτηριστικό στοιχείο. Ένα υπέροχο “αντίο” στους απανταχού fans τους.

 

 

Ανανεώνεται κάθε Παρασκευή:

Ακούστε τη λίστα στο Spotify

 
 
 

poweredbymixcloudpro