Loading color scheme

Label Focus: 4AD (The Ivo Watts-Russel Era 1980-1999)

O Βαγγέλης Κυριακάκης παρουσιάζει τη δημιουργική εικοσαετία του θρυλικού Λονδρέζικου label, υπό την καθοδήγηση του indie mogul Ivo Watts-Russel.

Λίγα labels έχουν καταφέρει να είναι τόσο μοναδικά επιδραστικά όσο η 4AD της πρώτης περιόδου. Κι αυτό, εν πολλοίς, το οφείλει στον ίδιο τον Ivo Watts-Russel.

H 4AD ιδρύθηκε το 1980 στο Λονδίνο από τους Ivo Watts-Russel και Peter Kent όμως το 1981 ο Kent πούλησε το μερίδιο του στον Watts-Russel. O τελευταίος υπήρξε το μυαλό και η ψυχή της 4AD για μια εικοσαετία καθώς το 1999, κι έχοντας περάσει έναν νευρικό κλονισμό το 1994, πούλησε το label στον Martin Mills (Beggars Group). Μέσα από την 20ετή του διαδρομή ως “label-άρχης”, ωστόσο, κατάφερε να καθορίσει μια ολόκληρη εποχή με κυκλοφορίες που έφεραν την σφραγίδα μοναδικής αισθητικής από την ίδια, φυσικά, την μουσική μέχρι τα σπουδαία artwork του Vaughan Oliver (1957-2019).

Για του λόγου το αληθές ακολουθούν 20 κυκλοφορίες της 4AD, μία για κάθε έτος όπου ο Ivo Watts-Russell υπήρξε ο ιθύνον νους της ετικέτας.

 

1980: Bauhaus – In the Flat Field

Από το εναρκτήριο “Dark Entries” έως το καταληκτικό “Nerves” οι Bauhaus φτιάχνουν ένα άλμπουμ ορόσημο για το goth rock, το post punk και το new wave κίνημα.

 

1981: The Birthday Party – Prayers on Fire

H 4AD ήταν εκείνη που έφερε το ντεμπούτο album των Birthday Party στο Ηνωμένο Βασίλειο και κατά συνέπεια σε όλη την Ευρώπη. Ένα διονυσιακό noise, jazzie punk, no wave-ish rock ‘n roll οργιώδες άλμπουμ που εξιτάρει τις αισθήσεις.

 

1982: Modern English ‎– After the Snow

Είναι πρακτικά αδύνατο να αγαπάς τα 80s και το new wave και να μην αγαπήσεις αυτό το άλμπουμ.

 

1983: The Wolfgang Press – The Burden of Mules

To The Burden of Mules είναι ένα avant garde παραμιλητό την νύχτα ενώ απόκοσμα πλάσματα χορεύουν παράξενα πλάι και τριγύρω.

 

1984: This Mortal Coil – It’ll End in Tears 

Η μουσική κολεκτίβα με ηγέτη τον ίδιο τον Ivo Watts-Russel παραδίδει μαθήματα αιθέριας σπαραξικάρδιας dream pop «αριστουργηματοσύνης». Η δε διασκευή στο “Song To The Siren” του Tim Buckley σε φωνητικά Elizabeth Fraser είναι σαν κάποιος να σου χαράζει την καρδιά ενώ παράλληλα την λούζει με ροδόνερο.

 

1985: Colourbox – Colourbox

Από το ονειρικό «νεοκλασικό» εναρκτήριο “Sleepwalker” μέχρι το goth soul “Arena II”, οι Colourbox φτιάχνουν ένα κομψότατο υβρίδιο synth-pop, dub, new wave, sample-based ευφυίας.

 

1986: Harold Budd ▪ Elizabeth Fraser ▪ Robin Guthrie ▪ Simon Raymonde ‎– The Moon And The Melodies

Ο σπουδαίος Harold Budd (1936-2020) συνεργάζεται με τους Fraser, Guthrie, Raymonde (ουσιαστικά τους Cocteau Twins δηλαδή) σε ένα άλμπουμ όπου φωνητικά, πιάνο, κιθάρες και ατμόσφαιρες λιώνουν σύμπαντα ολόκληρα.

 

1987: Pieter Nooten & Michael Brook ‎– Sleeps with The Fishes

Ένα καθηλωτικό ambient-ωειδές άλμπουμ για να αναρωτηθείς γύρω από τους λόγους και τις αιτίες της ίδιας της ύπαρξης.

 

1988: Throwing Muses – House Tornado

Το ίδιο το alternative rock στα καλύτερά του πριν καλά καλά υπάρξει η συγκεκριμένη ορολογία.

 

1989: Pixies – Doolittle

Τα πολλά λόγια περιττεύουν σαν έρχεται η στιγμή των Pixies και το indie κομψοτέχνημά τους.

 

1990: Cocteau Twins – Heaven or Las Vegas

Θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται το “Treasure” του 1984 στην συγκεκριμένη λίστα, αλλά έλα που το “Heaven or Las Vegas” ξεπερνά τα όρια του ονειρικού κομψοτεχνήματος αγγίζοντας συναισθηματικές χορδές που ελάχιστα άλμπουμ έχουν κατορθώσει.

 

1991: Pale Saints ‎– Flesh Balloon

E.P. και όχι ολόκληρο άλμπουμ μεν, η αριστουργηματική διασκευή στο “Kinky Love" της Nancy Sinatra είναι αρκετή για να κατατάξει το “Flesh Balloon” των shoegaze μαστόρων Pale Saints ως μια ακόμα εξαίσια στιγμή της 4AD δε.

 

1992: Swallow – Blow

Ένα άλμπουμ κυκλοφόρησαν όλο κι όλο με την 4AD οι dreampop/shoegaze-άδες Swallow αλλά τι άλμπουμ. Γεμάτο με όσα φτιάχνουν γλυκά παραμορφωμένες αιθέριες μελωδίες για αγόρια και κορίτσια με φράντζες και αφέλειες.

 

1993: Insides ‎– Euphoria

Με πολύ λίγες λέξεις: ένα «χαμένο» διαμάντι μινιμαλιστικής ονειρικής pop έκφρασης.

 

1994: Lush ‎– Split

Με ένα από τα καταπληκτικότερα openers που μπορεί να συναντήσει κάποιος σε δίσκο (βλέπε “Light From A Dead Star”) τίποτα δεν μπορεί να πάει λάθος στο “Split” των μοναδικά ιδιαίτερων Lush.

 

1995: Mojave 3 ‎– Ask Me Tomorrow

Όταν μέλη των shoegaze θρύλων Slowdive αποφασίζουν να στήσουν ένα συγκρότημα αφιερωμένο στο folk και τα ερημικά τοπία, το αποτέλεσμα είναι πολύ παραπάνω από απολαυστικό.

 

1996: Dead Can Dance ‎– Spiritchaser

Προφανώς και δεν λογίζεται ως το καλύτερο άλμπουμ των Dead Can Dance, αλλά και μόνο για την spiritual πρότασή τους εν μέσω της κορύφωσης της Brit Pop «λαίλαπας», αξίζει μια θέση στα 20 άλμπουμ της πρώτης και καλύτερης περιόδου της 4AD.

 

1997: Tarnation ‎– Mirador

Παρά την υποβόσκουσα (αλλά ευτυχώς λανθάνουσα) country ατμόσφαιρα, το “Mirador” είναι ένα πανέμορφο indie album.

 

1998: His Name Is Alive ‎– Ft. Lake 

Κάτι σε art rock από τους εξ Αμερικής ορμώμενους His Name Is Alive.

 

1999: GusGus ‎– This Is Normal 

Leftfield electronic στοιχεία, house-ίζουσες κορυφώσεις και downtempo στιγμές σε αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ των GusGus.

 

Ανανεώνεται κάθε Παρασκευή:

Ακούστε τη λίστα στο Spotify

 
 
 

poweredbymixcloudpro