Loading color scheme

DIGGIN' #06: Η εμβληματική μουσική των E.S.T.

in JAZZ

 Στο 6o Diggin' podcast, ο Mr. Z γράφει, ακούει και αναλύει τον ήχο του Esbjorn Svensson Trio

Τα πρωινά είναι σαφώς καλύτερα με βιωματική μουσική. Έχετε ποτέ αγαπήσει μια μπάντα τόσο πολύ ώστε να μην μπορείτε παρά να ακούσετε όλους της τους δίσκους μονομιάς; Αν ναι, με καταλαβαίνετε απόλυτα. Λάτρεψα τους E.S.T. αλλιώς Esbjorn Svensson Trio από το πρώτο κιόλας play, γιατί αυτό που ήθελαν να πουν μου το μετέδωσαν χωρίς σάλτσες και φλυαρίες. Η αγαπημένη μου jazz είναι αυτή των piano trio. Δηλαδή σχηματισμός trio και σύνθεση το πιάνο, τα τύμπανα και το μπάσο. Το θεωρώ πιο έξυπνο να συνδυαστούν αυτά τα τρία και να συναρπάσουν, μακριά από καραμούζες και ενοχλητικά πρίμα στα αυτιά του ακροατή. Οι Σουηδοί E.S.T. κατέχουν τον πολυτελή ήχο της ιδανικής jazz τριάδας αλλά δεν μένουν μόνο εκεί. Ακούγοντας τους, εύκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει πέρα από τα κινηματογραφικά στοιχεία, αυτά της Rock και της πειραματικής Electronica χωρίς να χάνει το νόημα. Ας πούμε ότι τα κομμάτια τους κορυφώνουν με έναν πολυδιάστατο τρόπο, φτάνοντας στην μελωδική φασαρία που θα διάλεγε κατά αναλογία μια σωστή Post Rock μπάντα ενδεχομένως. Το πιάνο από τη μία να ακούγεται κρύσταλλο και από την άλλη, πειράζοντας το όπως μόνο ο Svensson ξέρει, το κάνει να ακούγεται μυστήριο. Το μπάσο χτυπάει σωστά ενώ με ένα δοξάρι και ένα σωστό πετάλι ακούγεται και πάλι σούπερ ηλεκτρικό καθώς τα τύμπανα από τα smooth jazz χτυπήματα να φτάνουν στο σημείο να σε κάνουν να νιώθεις ότι ακολουθούν ρυθμούς που δεν έχεις ξανακούσει. 

 
To 2006 έκλεισαν την Ευρωπαϊκή τους περιοδεία στην Αθήνα, χαρίζοντας μας ένα από τα πιο όμορφα live που έχω δει προσωπικά, στο Παλλάς. Αν και δύσκολο να μεταφέρω την ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς θα αρκεστώ λέγοντας πως ο φυσικός ήχος και η αύρα του Svensson και της πολυβραβευμένης παρέας του άφησαν τόνους μαγικής σκόνης στον χώρο. Δυστυχώς αυτό ήταν και το τελευταίο live του Σουηδικού trio αφού το 2008 ο Esbjorn Svensson έφυγε αναπάντεχα από τη ζωή κατά την διάρκεια υποβρύχιας κατάδυσης στην Στοκχόλμη, μόλις στα 42 του χρόνια. Αφήνοντας πίσω οικογένεια με 2 παιδιά και μερικά υπέροχα Long Players να θυμίζουν πόσο πρωτοπόρος υπήρξε. Οι E.S.T. κατάφεραν να ''φέρουν'' πολύ κόσμο άλλων μουσικών ειδών στην Jazz. Πολλές φορές ακούγοντας τους, ζω και πάλι την ένωση τους με τους αγαπημένους Radiohead, ιδίως στα τελευταία τους ''Viaticum'', ''Tuesday Wonderland'' και ''Leucocyte''. Ενώ πάντα θα έχουμε και  τα κλασικά τους ''Seven days of falling'', ''From gagarin's point of view'' και ''Strange place for snow''. Το πρόβλημα είναι πως ότι και να διαβάσει κανείς για την μουσική τους, αν δεν την ακούσει δεν θα μπορέσει να βγάλει συμπεράσματα. Γι' αυτό και σας προκαλώ να το κάνετε. Οι E.S.T. είναι όντως ότι καλύτερο έβγαλε η σκηνή της ευρωπαϊκής Jazz. Για περισσότερη μουσική πατήστε Play στο Diggin Podcast #6
 

Ανανεώνεται κάθε Παρασκευή:

Ακούστε τη λίστα στο Spotify

 
 
 

poweredbymixcloudpro