Loading color scheme

Label Focus: Re:discovery Records

Ο Τim Humphrey από τη Βιρτζίνια είναι ικανός να ξανακάνει το διαστημικό chill out παγκόσμια τάση, απλά είναι μάλλον αρκετά ταπεινός για να το παραδεχτεί.

 

Επιβάλλεται πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε να πατήσετε το play στο mix που μας έστειλε ο ιδιοκτήτης της νεοσύστατης re:discovery Records από τη Virginia. Και όταν το κάνετε και νιώσετε την γαλήνη και την ομορφιά των ambient επιλογών του, ευχαριστήστε όχι εμάς, τον κύριο πίσω από το Kasseta Record Shop. Έχει άλλωστε μια φοβερή ιστορία να διηγηθεί για τον καλεσμένο μας Tim Humphrey και το label του.

Στα σύντομα, μια κούτα γεμάτη t-shirts και βινύλια της re:discovery, έφυγε από την αμερικάνικη βάση της και ξεκίνησε το μακρινό ταξίδι για την Ελλάδα το Νοέμβριο του 2021. To label μετρούσε μόλις την 4η κυκλοφορία του τότε και μέχρι να εκτελωνιστεί η κούτα, τον Φεβρουάριο του 2021, το bandcamp της re:discovery (τώρα στην έβδομη κυκλοφορία της) είχε γεμίσει με sold out στάμπες.  Αυτό σημαίνει, ότι όταν ξεπακετάραμε σε ένα από τα “festive” απογεύματα στην στοά της Σοφοκλέους, είχαμε στα χέρια μας τις “τελευταίες” κόπιες από ένα label που είναι θέμα χρόνου να γίνει viral τουλάχιστον στα κιτάπια των diggers. Πέραν τoυ προφανή λόγου, δηλαδή αν ακούσει κάποιος το mix ή ψάξει την bandcamp σελίδα, το υπόλοιπο “ταπεινό” πακέτο που συνοδεύει αυτή την εξαιρετική νέα ετικέτα (που εστιάζει στις chill out / ambient from drone to trance ηχογραφήσεις της περιόδου 1991-1996) έχει για play maker έναν από τους πιο αφοσιωμένους συλλέκτες βινυλίου του αμερικάνικου Βορρά.

Και με άνεση λόγου, αν κρίνει κανείς από την ευχέρεια του να λύσει και την παραμικρή απορία στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Δημήτρη Λιλή.  Ίσως, ο μοναδικός λόγος για τον οποίο μπορεί να μην διαβάσετε αρκετά στο μέλλον για την re:discovery, είναι γιατί όπως όλα τα “καλά κρυμμένα” μυστικά, αξίζει να μείνει σε speakeasy επίπεδο, και μεταξύ μας, μια παρουσίαση σε ένα ανεξάρτητο μουσικό μέσο, μιας “ξεχασμένης” από τους θεούς της μουσικής και του πολιτισμού χώρας, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Πραγματικά δεν θα ήταν δίκαιο να ξεκινήσει αυτή η συνέντευξη χωρίς να ρωτήσω πώς αποφάσισες να ξεκινήσεις μια δισκογραφική που επικεντρώνεται σε κάποια σπάνια ηλεκτρονική μουσική από τη δεκαετία του '90. Ήταν κάτι σαν όραμα που είχες ή απλά έφτασαν στα χέρια σου οι άδειες για μερικά από αυτά τα σπάνια δισκάκια;  Η αλήθεια είναι ότι μαζεύω δίσκους εδώ και καιρό. Πιθανώς από το 1986 περίπου, όταν ήμουν 10. Επισκεπτόμουν δισκοπωλεία τόσο συχνά όσο στις μέρες μας τα παιδιά παίζουν videogames,  δηλαδή καθημερινά. Και καθώς περνούσαν τα χρόνια, πάντα σκεφτόμουν τι είδους μουσική θα έβγαζα αν είχα δική μου δισκογραφική. Ναι, η re:discovery  σίγουρα προέκυψε από τις στιγμές που αναρωτιόμουν πως θα ήταν να έχω μια ετικέτα. Και μοιραία η  Covid συνθήκη δεν μου έδωσε απλά την προοπτική να το κάνω, αλλά όσο διαρκούσε με έπεισε ότι είναι επείγουσα ανάγκη να το ξεκινήσω νωρίτερα παρά αργότερα, δεδομένου ότι θα είχα περισσότερο χρόνο να το πλανάρω. Η βάση μου ήταν και θα είναι πάντα η συλλογή και η ακρόαση βινυλίων. Το να παίζω μουσική επίσης σαν dj ήταν ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα. Ένιωσα ότι αυτή η σχέση δεκαετιών με τα βινύλια χρειαζόταν να προχωρήσει σε επόμενο στάδιο και αποφάσισα να παρουσιάσω μια ετικέτα που θα συνδύαζε το χόμπι μου και θα με έκανε πιο δημιουργικό. Η περίοδος της μουσικής με την οποία ήθελα να εργαστώ είναι απλά, η αγαπημένη μου μουσική περίοδος. 1991 - 1996. Στη συνέχεια, το επόμενο πράγμα που έπρεπε να κάνω ήταν να εξετάσω ποιους ήξερα και ποιες κυκλοφορίες ήθελα να κυκλοφορήσω. Η μεγαλύτερη ευτυχία που έχω είναι να φέρνω στην επιφάνεια λιγότερο γνωστή μουσική και ο κόσμος με την υποστήριξη του να μου επιβεβαιώνει ότι ήταν καλή ιδέα να ξεκινήσω ένα label. Ο κόσμος αγοράζοντας, παίζοντας ή συζητώντας για την re:discovery, με ενθαρρύνει να συνεχίσω. Επίσης, το να βλέπεις χαρούμενους τους καλλιτέχνες που συνεργάζεσαι καθώς οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ξανά τη μουσική τους είναι εκπληκτικό.

 

Ο κατάλογος ποιων άλλων labels έχει αποτελέσει έμπνευση και έχετε τι είδους masterplan έχεις για την εξέλιξη της Re:discovery; Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να μεγαλώσει η φήμη της; Είναι πραγματικά δύσκολο να αναφέρω μόνο μερικές ετικέτες. Πάντα ακολουθούσα πάρα πολλά labels, για την ακρίβεια περισσότερο ακολουθώ labels παρά καλλιτέχνες ή DJs. Ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια που έχω απομακρυνθεί από την club σκηνή. Υπάρχουν τόσες πολλές ετικέτες του παρελθόντος και του παρόντος από τις οποίες αντλώ έμπνευση, αλλά δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο masterplan για την ετικέτα μου. Όσο μου αρέσει να το κάνω και ο κόσμος ενδιαφέρεται, θα συνεχίσω. Η ανταπόκριση ξεπέρασε κάθε προσδοκία που είχα και είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό. Αλλά πραγματικά είναι κάτι που το ξεκίνησα για μένα. Χρειαζόμουν να έχω κάποιου είδους δημιουργικό κίνητρο για να διοχετεύσω το γούστο μου στη μουσική. Νομίζω ότι ένα κλειδί για την επιτυχία μέχρι στιγμής, είναι ότι είμαι κάπως γνωστός στην κοινότητα ως digger. Και επειδή είμαι σκληροπυρηνικός digger σε διάφορα μουσικά είδη, οι άνθρωποι μπορούν να περιμένουν κάποια ποιότητα στις κυκλοφορίες μου. Ελπίζω να το καταφέρνω αυτό και εύχομαι να το απολαμβάνουν. Επίσης, ανυπομονώ για κάθε κυκλοφορία και μαθαίνω σχετικά με το πώς να την προωθώ. Στην εποχή των social media, είναι μια πολύ καλή ερώτηση το πως προσπαθήσεις να μεγαλώσεις την φήμη σου. Προσωπικά, δεν μου αρέσει να λαμβάνω spam όπως ίσως σε όλους άρα προσπαθώ να παρουσιάσω τις νέες κυκλοφορίες οργανικά και αφήνω την εταιρεία να αναπτυχθεί με πιο καλτ τρόπο. Από την μεριά μου ενδιαφέρομαι για το τι κάνουν οι άλλοι και πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι στην φύση τους να ανταποδίδουν.  Συνήθως θα δημοσιεύσω μια νέα κυκλοφορία μέσω του Bandcamp, του Facebook και του Instagram αλλά εκτός από αυτό δεν κάνω καμία άλλη προώθηση. Είναι σημαντικό να μην πλημμυρίζουμε τους ανθρώπους με ανεπιθύμητα μηνύματα ή προωθητικό υλικό και γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές άλλες μεγάλες δισκογραφικές εκεί έξω με τις οποίες πρέπει να μοιραστώ τις ίδιες πλατφόρμες.  Δεν ξέρω για εσένα, αλλά εγώ σχεδόν δεν θέλω να αγοράσω κάτι, αν κάποιος το προωθεί υπερβολικά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με γεμίζει με  ανεπιθύμητα μηνύματα. Προτιμώ να αφήσω τη μουσική και τους ανθρώπους που την αγοράζουν και την παίζουν να βοηθήσουν στη δημιουργία του buzz. Η απόλαυση της μουσικής είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα.

 

Φαίνεται να έχεις ποντάρει στην επιστροφή του chill out. Και από κοινωνικοπολιτική άποψη, ισχύει πως αυτός ήχος στις μέρες μας μπορεί μόνο να βελτιώσει τα πράγματα, αλλά σε τι ελπίζεις αν το πάρουμε μουσικά; (Να ξεκαθαρίσω ότι έχω υπάρξει μεγάλος φαν του Blue Room του Chris Coco και του Rob Da Bank στο ΒΒC Radio 1 αλλά καταλαβαίνω πόσο πιο ατμοσφαιρική και σε περιπτώσεις από  trance έως το techno είναι η προσέγγισή σου και θα ήθελα να ξέρω πως βίωσε την chill out μόδα η Αμερική). Aν θες δώσε μας και 3 θρυλικά chill out mixtapes. Ο λόγος που μου αρέσει η ομπρέλα της chill out μουσικής είναι ότι μπορεί να περιλαμβάνει πολλά στυλ. Είναι περισσότερο ένα vibe και λιγότερο ένα είδος. Από downtempo μέχρι techno μέχρι drum n bass και άλλα στυλ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως τα μέσα της υποστηρίχτηκε αρκετά αυτή η μίξη διαφορετικών ειδών με την έννοια ότι γίνονταν πολλοί πειραματισμοί σε διάφορα είδη. Νομίζω ότι αυτό εκφράζει και την άποψή μου για το djing. Το να καλύπτουν οι DJ μια μεγάλη ποικιλία μουσικών ειδών, είναι το μέλλον πιστεύω. Ο Laurent Garnier για παράδειγμα το κάνει αυτό εδώ και σχεδόν 2 δεκαετίες, εξού και είναι ένας από τους καλύτερους. Ωστόσο, οι άνθρωποι αρέσκονται στο να είναι αυστηροί στα BPM ίσως γιατί δεν αισθάνονται αρκετά σίγουροι ώστε να τολμήσουν να ξεφύγουν από αυτά. Από την άλλη βγαίνει τόση πολλή και καλή μουσική σε διαφορετικά στυλ που νομίζω ότι οι DJ πρέπει να εστιάζουν στο να την επικοινωνούν ίσως επιδεικνύοντας τις γνώσεις τους και τη συλλογή τους περισσότερο. Ελπίζω η re:discovery να δείχνει με τον κατάλογο της ότι από κυκλοφορία σε κυκλοφορία δημιουργεί μια συνέχεια λίγο περιπετειώδη. Και με το δεδομένο ότι όσο μεγαλώνουμε προσέχουμε περισσότερο αν μας αρέσει ένα εστιατόρια παρά ένα κλαμπ, θέλω να κυκλοφορήσω μουσική που να είναι προσανατολισμένη σε τέτοιου είδους ατμόσφαιρες. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω στόχο κάποιου είδους αναβίωση. Είμαι πιο συγκεντρωμένος στο να κυκλοφορώ μουσική που νιώθω ότι είναι διαχρονική και δεν χρειάζεται να βασίζεται σε τάσεις. Και ξέρεις, η διαχρονική μουσική έχει πάντα στυλ. Εσύ ανέφερες την ετικέτα Blue Room και εγώ θα σου απαντήσω ότι απο αυτή την era μου άρεσε η trance εκδοχή της. Για την ακρίβεια μου άρεσαν τα Blue Room του 1994-97, με την διαφορά ότι απλώς κλίνω προς χαμηλότερα BPM για περισσότερες δυνατότητες και συναισθήματα μέσα στο σετ. Στη House μουσική για παράδειγμα, είναι δύσκολο να εισαγάγεις λίγο funk ή λίγο πιο jackin' ήχο στα 130+. Έτσι, αν σε κάποιον σαν και εμένα αρέσει η έκσταση, θα πρέπει να εστιάσει σε παλαιότερες κυκλοφορίες κάτω από αυτό το BPM. Και περιέργως υπάρχουν και μερικά από αυτά που αποκαλώ trance στην ετικέτα μου…για παράδειγμα το Human Mesh Dance 12ιντσο ήταν ένα εξαιρετικό παράδειγμα ήχου που θα ήθελα να επανέλθει.  Η chill out σκηνή στις Ηνωμένες Πολιτείες για μένα ήταν εμπνευσμένη από την ιδέα και το όραμα του ήχου του Cafe Del Mar. Όταν άρχισα να βγαίνω έξω, υπήρχε συχνά ένα δεύτερο μουσικό δωμάτιο πέραν από το βασικό club, που επικεντρωνόταν σε περισσότερη ποικιλία ήχων. Γενικά ήταν λίγο πιο απαλό σε ένταση και ο κόσμος μιλούσε όσο χόρευε. Ήταν πιο ελκυστικό. Και η μουσική δημιούργησε ένα ευρύτερο στυλ και διάθεση. Μην ξεχνάς ότι αρκετή από την chill out μουσική της εποχής ονομαζόταν άλλοτε trance ή downtempo. Ήταν περισσότερο μια ατμόσφαιρα παρά ένα στυλ ή είδος. Μου αρέσει αυτό το ευρύτερο, πιο ελεύθερο συναίσθημα στη μουσική. Πραγματικά επιτρέπει στους ανθρώπους να κάνουν τις δικές τους περιγραφές για το τι ακούν και να ανησυχούν λιγότερο για το είδος στο οποίο ανήκει. Το main room θα ήταν trance ή techno τότε κυρίως. Το 2ο δωμάτιο όμως ήταν τα πάντα. Η τοποθέτηση ετικετών στη μουσική μπορεί να βλάψει το πως συνδεόμαστε μαζί της μερικές φορές.

Χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι διαθέσιμα στο internet, αυτά τα 3 αγαπημένα μου chill out mix:

 

1. Phil Mison - Chill Out - The Album (1995 / X:Press Records)

2. Patrick Forge - Chillout Fourever (1997 / X:treme Records)

3. Coldcut & Strictly Kev - Stoned...Chilled...Groove

(1996 / S.O.U.L. Vibration Records)

 

Από το "Deep Space Network" του Move D μέχρι το Unit 21 και τον φοβερό Νεοϋορκέζο Taylor Deupree η δισκογραφική σου επαναφέρει έναν εκλεκτικό χορευτικό ήχο με βάθος. Είναι προφανές ότι γνωρίζετε τους δίσκους σου και προτιμάς την σκοτεινή ηλεκτρονική μουσική, ενώ παράλληλα διατηρείς χαμηλούς τόνους και απλά τροφοδοτείς τους music nerds από τη βάση σου στη Βιρτζίνια. Πώς ανέπτυξες το προσωπικό σου γούστο στη μουσική και πως βλέπεις την κατάσταση της underground ηλεκτρονικής μουσικής το 2022 σαν ανερχόμενο label. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν είχες έδρα την Ευρώπη; Ευχαριστώ, πολύ ευγενικό σχόλιο εκ μέρους σου. Η αναζήτηση για να ακούσω περισσότερη μουσική και η δίψα για γνώση γύρω από αυτή ήταν πάντα κινητήριος δύναμη για μένα. Αν ήσουν στην ηλικία μου και προσπαθούσες να γίνεις Dj στη δεκαετία του 1980 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1990, θα ήξερες ότι οι γνώσεις σου για τη μουσική ήταν εξίσου σημαντικές με τις δεξιότητές σου στο να μιξάρεις. Τότε ο καλλιτέχνης και οι δισκογραφικές δεν ήταν τόσο γνωστές και ο DJ έπαιρνε όλη την αναγνώριση. Και ασφαλώς, ο DJ είναι σημαντικός, αλλά σήμερα φαίνεται ότι οι καλλιτέχνες και δισκογραφικές, δεν πήραν ποτέ στην ώρα τους την αναγνώριση που τους άξιζε. Εγώ πάντα είχα πάθος να δίνω μεγαλύτερη αναγνώριση σε καλλιτέχνες και ετικέτες. Το προσωπικό μου γούστο είναι απλώς αποτέλεσμα αναζήτησης μουσικής.

Σήμερα, νομίζω ότι η κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας έχει πολλά καλά πράγματα. Το Bandcamp είναι υπέροχο. Πολλά καινούρια δισκοπωλεία εμφανίζονται και τα πηγαίνουν καλά και υποστηρίζουν τις δισκογραφικές και τους καλλιτέχνες και κάποιοι σπουδαίοι διανομείς είναι εκεί έξω και κάνουν εξαιρετική δουλειά. Προφανώς το κόστος αποστολής προκαλεί ανησυχία, επομένως χρειαζόμαστε να εμφανιστούν σε ορισμένες χώρες  μερικά ακόμη σημεία διανομής για και μερικά ακόμη εργοστάσια παραγωγής. Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν επιτέλους ότι η ψηφιακή μουσική δεν πληρώνει δίκαια και βλέπουμε σε ένα βαθμό να αποτραβιέται κόσμος από τις πλατφόρμες. Ο ίδιος, δεν είχα ποτέ λογαριασμό iTunes. Δεν είχα ποτέ MP3 player και δεν έχω λογαριασμό spotify. Είμαι 100% φίλος της φυσικής μορφής της μουσικής και πάντα έτσι θα είναι για μένα. Απολαμβάνω όλες τις πτυχές της Τέλος, θα ήθελα να πω ότι είμαι πραγματικά περήφανος για την επερχόμενη γενιά και το ενδιαφέρον της για τη φυσική μορφή. Οι νέοι είναι ο μεγάλος λόγος πίσω από την αναζωπύρωση του βινυλίου και οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για σωστά στερεοφωνικά και όχι για βάσεις για iPod και ακουστικά των 30$. Η εκτίμηση της μουσικής είναι στο επίκεντρο. Στη δεκαετία του 1940 το ραδιόφωνο ήταν η ψυχαγωγία στο οικογενειακό σαλόνι. Στη δεκαετία του 1970 το οικιακό στερεοφωνικό ήταν πιο σημαντικό από μια τηλεόραση. Επιστρέφουμε περισσότερο στα βασικά με το πώς να εκτιμάμε τη μουσική. Νομίζω ότι αυτό είναι καλό.

Για να απαντήσω και στην άλλη ερώτησή, αν ήμουν στην Ευρώπη θα χρειαζόμουν έναν διανομέα στις ΗΠΑ σίγουρα. Νομίζω ότι πιθανότατα θα πήγαινα σε DJ σετ περισσότερο στην Ευρώπη για να συμμετέχει και η ετικέτα μου στη σκηνή. Κανείς δεν ενδιαφέρεται πολύ για DJs με ήχο όπως ο δικός μου στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Aναρωτιέμαι με ποια κριτήρια επιλέγεις αυτές τις επανεκδόσεις; Έχεις προσωπική πρόσβαση στους δημιουργούς ή απλώς αντλείς από έναν κατάλογο στον οποίο έχεις πρόσβαση; Δεδομένου του γεγονότος ότι η δισκογραφική είναι νεοσύστατη, τι άλλο ετοιμάζεις και αν θες ανέφερε μερικά κλασικά άλμπουμ που θα ήθελες να μπορείς να επανεκδώσεις. Καλή ερώτηση. Μερικές φορές είναι απλά θέμα timing. Αλλά υπάρχουν μερικοί κανόνες που μου αρέσει να ακολουθώ για το τι να επιλέξω να κυκλοφορήσω. Αυτοί είναι:

1. Αν πραγματική μου αρέσει η μουσική σε κάποιο άλμπουμ. Η αναζήτηση νέων πιθανόν κυκλοφοριών γίνεται συνήθως μέσω της φυσικής μου συλλογής ή της συλλογής μου στο Discogs.

2. Αν ο καλλιτέχνης είναι φίλος ή ενδιαφέρεται να συμμετέχει στην επανέκδοση δίνοντας την άδεια και τα δικαιώματα.

3. Αν τα κομμάτια και ο χρόνος διάρκειας θα λειτουργήσουν για βινύλιο.

4. Αν υπάρχει ζήτηση για αυτό ή νομίζω ότι είναι αρκετά καλό οι άνθρωποι θα θέλουν να το ακούσουν και να το αγοράσουν.

Νομίζω ότι αυτοί είναι όλοι οι κανόνες που έχω πραγματικά.

Μέχρι στιγμής έχω κυκλοφορήσει 6 δισκάκια. Λόγω των καθυστερήσεων στην κατασκευή βινυλίου για το 2021 που συνεχίστηκαν, μπήκα σε πιο γρήγορους ρυθμούς για να είμαι πολύ πιο απασχολημένος το 2022. Είχα μια διπλή έκδοση που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα. Έχω 3 EP που θα κυκλοφορήσουν τον Απρίλιο/Μάιο με 2 διπλά άλμπουμ που πιθανότατα θα κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο μαζί με 2 με 3 eps μέχρι το τέλος του 2022. Έτσι, από μόνο 3 κυκλοφορίες το 2020 θα πάω σε 8 ή 9 έως το 2022. Και έχω και κάποιες άλλες ιδέες. Ελπίζω να κυκλοφορήσουμε το πρώτο μας DVD αργότερα φέτος. Σίγουρα, υπάρχουν κάποιες κυκλοφορίες που θα ήθελα να επανεκδώσω. Το «Sea Biscuit» του Spacetime Continuum θα ήταν εκπληκτικό. Το «Visions of the Past» του Robert Leiner επίσης. Έχω επίσης πολλούς ερασιτεχνικούς δίσκους από  εκεί έξω άλλα περιμένω να ακούσω την απάντηση ορισμένων ανθρώπων, για να προχωρήσω. Γενικά, είμαι συγκεντρωμένος σε αυτά που μπορώ να κάνω όχι σε αυτά που πιθανώς δεν μπορώ. Τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει πολλή καλή μουσική για να μοιραστεί κανείς εκεί έξω.

Τέλος, πώς συνδέονται η μουσική και η σχεδόν διαστημική αισθητική με τον κατάλογό σου. Και όσον αφορά τον ήχο του DJ σου, τι να περιμένουμε στο mix που μας ετοίμασες. Μεγάλωσα περίπου 20 μίλια από το σημείο όπου θα προσγειωνόταν το διαστημικό λεωφορείο στην αεροπορική βάση Edwards στη νότια Καλιφόρνια. Επίσης, το σπίτι μας ήταν κυριολεκτικά στο τέλος του διαδρόμου στο Lockheed και το Sr-71 θα πετούσε συχνά πάνω από το σπίτι μου. Το να το βλέπεις περίπου 500 μέτρα μακριά σου σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα βομβαρδιστικά τύπου B1, μαχητικά stealth και άλλα αεροσκάφη, ήταν πολύ ωραίο. Πάντα κοιτούσα ψηλά στον ουρανό. Οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1980 ήταν επίσης τεράστιες εμπνεύσεις για μένα. Πάντα ήθελα να βάλω τη δική μου μουσική σε αυτές τις ταινίες. Το διάστημα μου δημιουργεί δέος. Η απεραντοσύνη και  η ομορφιά του είναι αξίες που η επιστήμη και η φυσική προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν. Τα χρώματα. Οι ήχοι. Ειδικά οι ήχοι, ελπίζω η ετικέτα μου να μπορεί κάποτε να ακούγεται σαν διαστημική όπερα.

Με τα mix μου τα τελευταία χρόνια ακολουθώ θεματικές. Η επιλογή ενός θέματος μου επιτρέπει να περιορίσω τη μουσική συλλογή μου για να ταιριάξω με ένα όραμα που έχω. Και πάλι, σαν να κάνω ένα soundtrack σε αυτό το όραμα. Εφόσον ζητήσατε να διαλέξω μερικά από τη δισκογραφική μου και λαμβάνοντας υπόψη την πιο πρόσφατη κυκλοφορία μου στο Adham Shaikh, αποφάσισα να κάνω μια μίξη που ελπίζω να έχει επιστημονικό και πνευματικό ύφος. Η εξερεύνηση του διαστήματος αποκαλύπτει πολλές απαντήσεις αλλά και ανοίγει πολλά νέα ερωτήματα. Νομίζω ότι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί είναι οι άνθρωποι που βρίσκουν τις απαντήσεις να σέβονται τόσο τις επιστημονικές, τις θρησκευτικές όσο και τις πνευματικές απόψεις και να παρουσιάζουν τις νέες πληροφορίες σε μικρότερη κλίμακα στη μεγαλύτερη εικόνα που απέχει ακόμη πολύ από το να γίνει πλήρως κατανοητή. Ελπίζω ότι αυτό το mix, μπορεί να είναι ένα ηχητικό παράδειγμα για το πόσο κοντά είναι μεταξύ τους και πώς επιστήμη, πίστη και πνευματικότητα μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά.

 

Ανανεώνεται κάθε Παρασκευή:

Ακούστε τη λίστα στο Spotify

 
 
 

poweredbymixcloudpro